| Top sites |
|
- Zoeken - Speur plaza - Auto spot - Gratis weblog - Nieuwe ringtones - Webcam chat - Gratis dating - Plaatjes kleurplaten - Verhuur je koophuis |
| |
| --- Archief --- |
C'est moi..
Zo mensen.. Mijn frans is écht perfect.. Haha
Anne ft moi.. Belz.. Me chickaaa..
Maud&Ik.. Snikheet k*t minie toernooi..
Cutiee.. From.. My Chickaa.. [R.Chidaaa] HVJ [L]
Rachidaaa.. Gangsters 4 life..
Patty.. Me meisjee[L] Succes Chickaa.. HVJ
BEN IK..| 05-09-2006 - Fur Anne Omdat ik me steeds meer intresseerde in het geesten en aura onderwerp ging ik er ook meer over lezen. Ik ontdekte dat mijn lichtgeest een goede vrouw was en dat ze een intressante geschiedenis had, die ik nog niet wist helaas. Ik kon haar niet altijd zien, sommige dagen zag ik haar vaak en duidelijk andere dagen helemaal niet. Dat lag ook aan mijn eigen aura of, of ik er zin in had. Voor andere dingen met geesten was ik wel een beetje bang, ik ontdekte dat er behalve goede geesten ook wel eens slechte geesten tevoorschijn zouden kunnen komen. Ik droeg vaak kruizen, die hielpen mij er dan een beetje door heen. Mensen uit mijn klas vroegen vaak waarom ik een groot kruis om mijn nek had hangen, ik kon het niet uitleggen daarvoor was het nog te vroeg, ik was bang sommige het niet zouden begrijpen. Ik had het wel tegen mijn moeder verteld, zij nam me gelukkig serieus en vertelde me dat er iemand bestond die je ermee zou kunnen helpen. Ik besloot dat te gaan doen. Ik had nog niets tegen Sanne verteld. Misschien zou zij bang worden, of mij raar vinden. Ik was nieuwsgierig naar mijn tweede wereld, een wereld na het leven. Gepost door: dushii op 05-09-2006 om 20:00 |
| 04-09-2006 - vervolg!! Ik was zo optimistisch in die tijd. Ik dacht gewoon dat ik het had gedroomt of had verbeeld. Ik was bang, ontkende mezelf. Ik negeerde mijn gevoelends. Sanne zag dat en sprak me erover aan in de pauze. 'Ben je nou zo zenuwachtig voor de proef of is er iets anders?' Vroeg ze bezorgt. Ik had geantwoord dat het door de proef kwam om haar niet optejagen, maar ik wist wel beter. Tijdens de proef rommelde mijn maag zodat ik me niet kon concentreren op de vragen. Ik sloot mijn ogen, en hoopte dat het opzou houden. 'Kom op ik kan zo niet nadenken, help me alstublieft mevrouw van gisteravond, ik kan dit helemaal niet.' Ik dacht het, stiekem. Ik vond de vrouw eng maar ze had toch ook iets vertrouwds. Toen ik mijn ogen open deed zag ik de vrouw achter mijn lerares staan. Ik trilde. Ze was er, ze stond daar gewoon, ik kon haar aanraken. Ze had nu een blauwe aura. Ik knipoogde naar haar, met een kleine glimlach, ze kon me niets fout doen. Althans, zij niet. 'Antwoord zes is b.' Fluisterde mijn lichtgids terwijl de juf op haar antwoordblaadje keek en niets doorhad van wat er achter haar afspeelde. Ik had een nieuwe vriendin, mijn heldin van de dag. Met een grote lach op mijn gezicht beatwoordde ik alle vragen. ============================================================ VOORSTUKJE VAN HET VERHAAL EGOIST ============================================================ Ze stond voor me, dat lekkere wijf stond voor me. Haar zonnebankgebruinde benen waar geen haartje op te bekennen was staarde me aan. Haar rokje dat eigenlijk te kort was maakte me helemaal gek. Over wie ik het heb? Samantha. Ze is een van de betere meisjes van de school. Ik kon het weten, ik had er immers al meer gehad als je begrijpt wat ik bedoel. Samantha was arrogant, aardig maar arrogant. Ze was erg zelfverzekerd en liet dat merken door haar kledingstijl wat in de winter nog steeds erg schaars was. Ik hield van haar, nou ja eigenlijk niet van haar, maar van haar specialiteiten, van haar heerlijke lichaam. Ik zal me even voorstellen, Nathan, maar iedereen noemt me een player. Ik kan me daar best in vinden hoor, maar ik doe gewoon wat ik zelf wil. Ik ben zestien en heb een eigen bedrijfje. Ik verkoop meisjes. Ik doe er niets voor, ik hoef maar ergens te lopen en ik word overspoelt door respect en liefde, maar vooral met aandacht. Terug naar Samantha. Als ik haar zou kunnen krijgen zouden de zaken vast beter gaan. Veel beter. Ik keek haar na, probeerde oogcontact te maken. Ze deed niets, arrogant wijf dacht ik bij mezelf. Maar ik ging door, ik maakte haar geil door haar aantekijken, zachtjes over mijn broek te wrijven. Ik dacht na over haar in een sexy pakje, een sm meisje. Zo'n geil meisje, met een kort rokje en een klein leren bovenstukje. Zo'n meisje die jou dan helemaal kapotneukt en achter je aan blijft plakken zodat ze makkelijk te verhandelen is. Ja dat was Samantha, teminste ik dacht dat Samantha zo was. Toen ik aan haar uiterlijk in sm pakje dacht begon er iets te leven in mijn broek. Ik stak een sigaret op en begon nonchalant te lachen naar Samantha. ze giegelde. Ik wist wat dit betekende, ze wist wat ik net had gedaan. Ik zag haar wijzen naar het bos twintig meter van onze school vandaan. Ik knikte en liep in de richting van het bos. Het avontuur kon beginnen. Als ze maar wist dat zij mij niet kon dumpen, dat zou haar nog lang blijven heugen. Ik was hier de baas, ik kon iedereen iets maken. Maar hun? Nee hun waren mijn burgers, de burgers van het rijk van Nathan. Gepost door: dushii op 04-09-2006 om 18:17 |
| 04-09-2006 - Vervolgje Vele onderzoeken volgde maar niets kwam uit op een medische verklaring. Niet qua ogen tenminste. Ik vertelde de opticien niet wat er precies was, ik vertelde hem dat ik rare kleuren zag, niet dat ik aura's zag, wat later bleek. 'Sanne, ik ben erachter gekomen wat ik zie. Ik zie aura's van geesten.' Ik was blij dat ik het had gezegt. Sanne werd een beetje bleek maar praatte er snel over heen. Ze was bang voor het onbekende. Ik niet. Ik wou juist meer weten, zolang het veilig was had ik er zin in om het te ontdekken. 'Mamma. Ik moet wat vertellen maar je moet me wel serieus nemen. Beloof je dat?' Mijn moeder knikte afwezig. Ik wist dat het nu geen zin had om een serieus gespek aanteknopen aangezien ze de krant aan het lezen was en dan nooit tijd had voor een gesprek. Ik hield het voor mezelf. Tot op een avond. Het was de dag voor een belangrijke toets. De toets die zou bepalen welke toekomst jij kreeg. Ik moest die toets doen en was zenuwachtig. 'S avonds praatte ik inmezelf. 'Het komt wel goed, ik ga me best doen meer kan ik er niet van maken.' Toen ik opkeek zag ik dat ik niet alleen was. Ik zag een paase walm. En dat niet alleen, de walm werd steeds duidelijker en kreeg een gezicht, een bleek gezicht. Ik zag dat het geen mens was. Bang? Nee ik was niet bang. Spijt? Ja ik had spijt dat ik dit met niemand gedeelt had, ik werd gek. Het gezicht werd meer van een mens maar ik zag dat het een geest was. Heel goed zelfs. Ik zat met een heleboel vragen. Wie is dit? Waarom is ze er? De vrouw kwam langzaam naar me toe en legde haar slanke, bleke hand op mijn schouder. 'Je hoeft je geen zorgen te maken, ik ken je al je hele leven. Ik weet alles van je. Wees niet bang, ik kom je helpen.' Ik werd een beetje bang en stond op. Met de telefoon in mijn hand die ingeprogrameert stond op de kamer van mijn broer, die kon dan elk moment binnenstormen. 'Ik weet niet wie je bent, wat doe je hier?' Mijn stem klonk angstig, angstiger dan ik had gehoopt. 'Ik ben je lichtgids.' Er volgde nog een verhaal wat het was. Ze sloot af met een 'Het ga je goed morgen.' En verdween toen. Ze liet een koud gevoel achter in mijn buik. Ik werd misselijk, misselijk en bang. Gepost door: dushii op 04-09-2006 om 12:31 |
| 04-09-2006 - Vervolg Ik zal alles zo goed mogenlijk proberen op te schrijven. Alles wat ik nog weet teminste. Ik weet niet meer zoveel van wat ik op dat moment deed. Bijvoorbeeld nadat ik een paar weken ehet gevoel had dat ik niet alleen was. Ik zei het niet tegen mijn moeder, ik was bang dat ze het raar zou vinden. Wel vertelde ik het tegen Sanne, die zei dat iedereen dat wel eens had en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. We begonnen ons meer te verdiepen in zaken zoals geesten. We kwamen erachter dat je dat wel degenlijk voelt als er iemand aanwezig is. Natuurlijk, ik was niet gek. Toch begon ik aan mezelf te twijfelen toen ik meer dingen hoorde en zag en niet meer alleen voelde. Ik zag kleuren, als een walm. Zoals je dat wel eens in tekenfilms zag als iets heel er stonk, zo'n groene walm. Dat zag ik, in allerlei kleuren. Misschien lag het aan mij had ik nog gedacht, ik hoorde stemmen, vele stemmen. Misschien verbeelde ik me het dacht ik nog, maar na een tijdje begon in aan mezelf te twijfelen, misschien lag het aan de medische kant. Gepost door: dushii op 04-09-2006 om 10:26 |
| 03-09-2006 - Verhaal: Ik en mijn gave Ik was een normaal meisje, ik deed alles zoals de andere meisjes van mijn leeftijd. Ik had veel vriendinnen, goeie contacten ik dacht dat er niets ontbrak, maar nu zal ik weten dat het iets is wat bij mijn leven hoort. Wat niet weg zal gaan, wat ik niet vergeten mag. Iets dat van mij is. 'Roxy. Kun je je kamer even opruimen? En maak ook even je huiswerk!' Schreeuwde mijn moeder naar boven. Ik keek mijn kamer rond. Het was ook wel een enorme bende, alles had ik maar op mijn bureau neer gegooid en mijn kleed lag onder de snoep papiertjes van de vorige avond toen Sanne kwam logeren. 'Oké mam...' riep ik terug. Ik had geen zin om opteruimen maar deed het toch maar. Terwijl ik de snoeppapiertjes aan het opruimen was dacht ik aan de vorige avond en Sanne. Sanne was mijn beste vriendin, al sinds groep twee toen we een complot hadden omdat we onze juf haatte. We peste haar weg en sindsdien waren we onafscheidelijk. Sanne kwam elk weekend en dan praatte we bij over van alles, jongens, kleren, school. Maar helaas. De laatste tijd was het moeilijker geworden om contact te houden, we zagen elkaar niet op school en ook niet op de voetbal. 'Roxy, we gaan eten!' Mijn twee jaar oudere broer stapte mijn kamer binnen. Ik schrok op uit mijn gedachten en bedacht me dat ik niet veel verder was gekomen met opruimen. Snel liep ik mijn broer achterna naar de eetkamer. We hadden een groot huis, een oud huis. Een prachtig huis. Ik liep de oude lange trap af die uitkwam op een brede hal. Ik ging aan tafel zitten, dat moment weet ik nog precies. We aten spinazie, mijn lievelings groente. Ik had het al snel op en vluchtte weer naar mijn rommelige kamer. Toen ik boven was had ik een raar gevoel. Een soort ik ben niet alleen gevoel. Een vreemd gevoel. Ik negeerde het en ging verder met opruimen. Totdat ik steeds omkeek omdat ik wist dat er wat achter me stond, iets dat ik niet kon verklaren omdat ik niets zag. Ik was bang omdat ik niet wist wat er met me aan de hand was. Ik liep naar de kamer van mijn broer om tv te kijken, zo hoefde ik niet bang te zijn, samen met mijn broer kon niets ons iets maken. Ik had het niet moeten negeren, ik wist niet wat het was, en daarom wist ik later ook niet meer waar het begonnen was. Ik heb het nooit weggestopt, nooit een geheim van gemaakt, niet voor mezelf teminste, alleen het begin is me niet helemaal helder meer. VERVOLGJE KOMT MORGEN.. Gepost door: dushii op 03-09-2006 om 19:49 |
| 03-09-2006 - Columns? Een aantal mensen hebben mij gevraagt om collums te schrijven. Ja, wat moest ik daar nou weer van maken? Maar gelukkig zijn dit onwijze lieve meiden die mij dit hebben gevraagt en ik zal dan ook braaf doen wat ze willen. Omdat het natuurlijk moeilijk is om zelf steeds een onderwerp te bedenken kunnen jullie onderwerpen mailen naar: dushi_sies@hotmail.com. Dan pik ik er om de zoveel tijd wel eentje uit. Dus, begin maar met mailen, dan pik ik er wel eentje uit. Danke.. Gepost door: dushii op 03-09-2006 om 19:09 |
| 15-08-2006 - Madoeradem 'Madoeradem?' Vragend kijkt ze me aan. Onze Italiaanse logé was mee naar madurodam, geweldig vond ze het. Veel foto's en een stralende lach. Ach ja, ze is echt lief. 17, maar daar leek ze wel een kind van 6. Leuk man. 'Nee, madúródám.' Met de duidelijke accenten. Nog een paar keer herhaalt ze het, waarna het resultaat niet lijkt te verbeteren. 'Gaat goed.' Is mijn compliment. Ze lacht. 'Hé Iris? Zullen we vrijdag gaan zwemmen?' Ik knik, 'ja goed plan, welk zwembad?' Ze kijkt me niet begrijpend aan', 'Nee geen zwembad,' zegt ze me lachend terug 'in de zee natuurlijk!' Ik kijk haar met een scheef hoofd aan. Het meisje dat het hier ontzettend koud heeft wil in een 15 graden warme zee zwemmen? Of hoe koud het dan ook mag zijn! 'Oké...' Zeg ik lachend, terwijl ik hoop dat het een grapje is, maar nee, vervolgends wil ze alles weten over de zee in Nederland, terwijl ik met een zuur gezicht naar de zee staar. 'Shit, was heb ik nu weer belooft..?' Dreunt het door mijn hoofd. Gepost door: dushii op 15-08-2006 om 22:27 |
| 12-08-2006 - Foto's Zoals je ziet, aan de linkerkant, staan er foto's. Klik er ff op als je wil dat ze groot worden.. Zeker het bekijken waard.. Gepost door: dushii op 12-08-2006 om 20:55 |